INTRO

DIERGESPREK

CONTACT

Praten met dieren

De mens begrijpt zijn huisdier vaak na jarenlang 'samenwonen' nog steeds niet echt. Het huisdier snapt de mens vaak al na een paar dagen. Dat lijkt gek, want communicatie staat centraal in een mensenleven. Hoe zit dat?

De mens kletst wat af. Communicatie vindt plaats door het produceren van geluid en tekens. Daarover hebben we met elkaar afspraken gemaakt. Als ik dit schrijf, dan bedoel ik dat. Ons communicatieproces verloopt meestal rationeel. Wij communiceren vanuit onze rationele hersenhelft. Van jongs af aan leren we deze hersenhelft te trainen. De andere hersenhelft blijft achter. Daar doen we liever niets mee.

Bijvoorbeeld: Als een mens iemand meteen niet aardig vindt, dan weet hij dat vaak niet te onderbouwen. Meestal zegt iemand dan dat die persoon een 'foute' uitstraling heeft. Wat dat dan precies is, dat weten we niet. De mens noemt dat gevoel dan een vooroordeel en irrationeel. In een mensenleven is dat meestal iets negatiefs.

Dieren communiceren anders. Zij produceren geluiden, waarover zij misschien afspraken hebben gemaakt. Daarnaast 'praten' ze met lichaamstaal, geuren en gevoel. Het vooroordeel of buikgevoel hoeft helemaal niet negatief te zijn. Sterker nog: het kan je leven redden.

Als ik met een dier praat, dan probeer ik niet teveel na te denken. In plaats daarvan zet ik al mijn zintuigen open. Ik zie beelden, ruik, voel, of 'weet' gewoon opeens iets. Vaak zie ik dingen symbolisch. Het kan zijn dat die dingen voor mij iets betekenen, waardoor ik snap wat bedoeld is. Soms is het symbool alleen begrijpelijk voor de eigenaar. Alle dingen die ik doorkrijg, schrijf ik op alsof ze zo zijn. De eigenaar moet zelf kijken waarop de dingen betrekking hebben in de dagelijkse praktijk. De meeste dingen zijn vaak meteen duidelijk. Soms moet een eigenaar er ook nog even over nadenken. Het antwoord komt meestal altijd wel vroeg of laat.

Net als bij gesprekken tussen mensen onderling, kan er bij het praten met dieren ruis ontstaan. Dit kan verschillende oorzaken hebben. Daarom is het altijd van belang dat de eigenaar altijd zelf een oordeel velt over een diergesprek. Ik oordeel niet. Ik dwing ook niet. Soms wil een dier bepaalde zaken gewoon niet 'vertellen'. Dan krijg ik die informatie vaak ook niet.

Bij lichamelijke klachten is het altijd verstandig om meteen ook een dierenarts te raadplegen. Ik kan wel helpen bij het kijken waar klachten vandaan kunnen komen of nagaan van welke klachten een dier last heeft, maar ik heb geen medische achtergrond. Bespeur ik lichamelijke problemen, dan zal ik ook altijd in mijn verslag aanraden om naar de dierenarts te gaan.